شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين ابتداء از اقرب طبثات ارثى به جانى آن را بايد پرداخت كرد و آن را مال دريافت‌شده از ايشان واسع نبوده و مبلغ ديه را تأمين نكرد به طبقات بعيد رجوع شده و از ايشان مبلغ باقيمانده را اخذ ميكنند و اگر باز ديه پرداخت نشد به طبقات ابعد از آنها مراجعه گردد تا بالاخره آن را تكميل نمايند و در صورتى كه غرض با آن نيز حاصل نشده و احتياج هنوز باقى مانده باشد حكم آن است كه بمولاى جانى و پس از آن به عصبه مولا و بعد از آن به مولاى مولا و سپس به امام عليه السلم مراجعه مىگردد . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : و محتمل است بگوئيم : بسط و توزيع ديه بر عاقله طولى نبوده بلكه عرضى است يعنى ديه را از ابتداء بين تمام طبقات اعم از اقرب و بعيد و ابعد توزيع مىكنيم بدون اينكه اقرب را اختصاص به آن دهيم . و دليل اين احتمال عموم ادله‌اى است كه پرداخت ديه را مطلق عاقله لازم و واجب قرار داده‌اند . پس از آن مىفرماين : و بنا بر قول شيخ و جماعت كه در ديه بر عاقله قائل به تقدير و لزوم نصف و ربع دينار شدند بايد بگوئيم : اگر طبق اين تقدير مبلغ تحصيل‌شده از طبقه قريب وافى به مقدار ديه نبود به همين كيفيت منتقل بطبقه بعد شده و بر اغنياء آن نصف دينار و بر فقرائشان ربع معين نموده و از ايشان اخذ مىكنيم و به همين ترتيب